به گزارش مجله اقتصاددان آقای دکتر مجید سجادی پناه , عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی نوشت : فشار نظامی و لشگرکشی آمریکا در خلیج فارس، بیش از آنکه ایرانمحور باشد، چینمحور است. مسئله نه تهران، که پکن است. چین بزرگترین خریدار نفت ایران است و در سال ۲۰۲۵ حدود ۱۳ تا ۱۹ درصد از واردات نفتی خود را از ایران تأمین کرده است؛ نفتی ارزان، پایدار و بدون وابستگی به دلار. این جریان انرژی، برای چین صرفاً “سوخت اقتصاد” نیست، بلکه ابزاری برای به چالش کشیدن «هژمونی اقتصادی آمریکا» و تقویت ذخایر استراتژیک شما بهشمار میآید.
نفت ایران، با تخفیف و خارج از نظم مالی غرب، برای پکن یک مزیت ژئوپلیتیک تمامعیار است. از همین رو، حضور نظامی آمریکا در منطقه حامل پیامی روشن است: «دسترسی چین به انرژی مستقل باید پرهزینه شود.» نه با قطع کامل این مسیر ـ که ممکن نیست ـ بلکه با محاصرهٔ دریایی، تحریمهای جدید و ناامنسازی مسیرها؛ برای افزایش هزینهٔ انرژی چین، کند کردن رشد اقتصادی آن و حفظ وابستگیاش به بازارهای جهانی تحت کنترل آمریکا.
در این میان، ایران هدف دوم این فشار همزمان است. درآمدهای نفتی، ستون اصلی توان ایران برای حفظ ثبات داخلی و نفوذ منطقهای است. کاهش صادرات نفت، یعنی فرسایش منابع؛ یعنی افزایش فشار برای مذاکره یا عقبنشینی در پروندههای هستهای و موشکی؛ و در نهایت، تلاش برای جدا کردن ایران از چین و تضعیف ائتلافهای ضدآمریکایی.
بر این اساس، ما بر این باوریم که همکاریهای راهبردی نباید صرفاً در سطح اقتصاد و انرژی متوقف بماند. امنیت، پیششرط توسعه و ثبات است و بدون بازدارندگی مؤثر، هیچ شراکت اقتصادی پایداری دوام نخواهد آورد. بهرهمندی از فناوریهای پیشرفتهٔ نظامی چین، بهویژه در حوزهٔ پدافند هوایی، سامانههای هشدار زودهنگام و سایر امکانات دفاعی، نه یک خواستهٔ مقطعی، بلکه ضرورتی راهبردی است؛ ضرورتی برای موازنهٔ تهدیدی که مشترک است و در کنار گوش ما شکل گرفته است.
دشمن مشترک، تنها یک کشور نیست؛ منطق سلطهای است که امنیت، انرژی و تجارت را همزمان به سلاح تبدیل کرده است. ایستادن در کنار یکدیگر، در این مقطع تاریخی، بهمعنای انتخاب ثبات در برابر بیثباتسازی و عقلانیت در برابر ماجراجویی است.
تنها در سایهٔ همکاری امنیتی واقعی است که میتوان از منافع مشترک اقتصادی و ژئوپلیتیک حفاظت کرد.
مجید سجادیپناه
یک صدای ایرانی برای توسعه و توازن جهانی
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
یک پاسخ
من که سیاستمدار نیستم میفهمم که دنیا دنیای اقتصاد است وکشوری قدرتمند است که اقتصاد قدرتمندی دارد وایران برای کشوری مثل چین لقمه چربی نیست که برایش زحمت راتحمل کند شما میزان ورقم تجارت ایران وچین را ورقم آمریکا بااین را در نظر بگیر آیا قابل قیاس است که این دو را معامله کند؟چین مانند ایران نمی اندیشد چونبرایش اقتصاد وپیشرفت اقتصادی ورفاه مردم برایش مهم است واگر آمریکا را از دست بدهد اروپا وهمپیمانهای. دیگر آمریکا را هم ازدست میدهد که ایران دربرابر آنها از هیچ الویت ندارد و بنظر من که نه اقتصاد میدانم ونه سیاست نامه شما هیچ استقبالی ازجانب چین نمیشود وشاید شما همینگونه فکر کره آید که کشور ثروت مندی به این روز گرفتار شده ودر حال حاظر کشور مابا اقتصاد ضعیف ومشکل دار روبروشده ومردم هم مشکل معیشت گرفتار شدن واین مشکلات داخلی بخاطر اقتصاد که شما درست کرده اید گرفتار شده