جعفر بخشی بی نیاز روزنامه نگار و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : تاریخ هر انقلاب بزرگی با گرسنگی آغاز شده است. اعتراضات خیابانی اخیر ایران در ظاهر شاید واکنشی به افزایش لحظهای قیمتها باشد ؛ اما در عمق ریشههای آن در سفرههای خالی ماهها و سالهای متمادی پنهات شده است. مردمی که نان برای سفرههایشان کم آوردهاند دیگر ظرفیت شنیدن شعارهای دور از واقعیت را ندارند. این خشم نه سیاسیِ محض بلکه خشم بقاست. نان که ابتدایی ترین حق انسانی ست تبدیل به کالایی لوکس شده و این خود بزرگترین اتهام به حکمرانی ست. این اعتراضات جایی ست که نان از دست رفته و به سنگ تبدیل شده و پرتاب میشود. شهرها دیگر محلِ داد و ستد روزمره نیستند. تبدیل به تریبون های بی صدایی شدهاند که فریادِ نان ؛ کار ؛ آزادی را بلندتر از هر سخنرانی ای سر میدهند.
هر خانوادهای که شبها با گرسنگی سر بر بالین میگذارد ؛ یک انقلابی بالقوه است. آنجا که کارگران ؛ بازنشستگان و جوانان بیکار با هم تابلوی واحدی از محرومیت را به نمایش میگذارند. این شورش نه سازماندهی شده از بالا ؛ بلکه فورانِ طبیعی جسمی ست که دیگر تحمل گرسنگی را ندارد. تصویر خیابانها در شبهای اعتراض ؛ تصویر تضاد طبقاتی ست که دیگر قابل چشم پوشی نیست. یک طرف انبارهای پر از منابع و ثروتهای ملی و طرف دیگر صفهای طولانی برای دریافت کالاهای اساسی که خود دست نیافتنی شدهاند. این تفاوت شکافی عمیق تر از هر مرز جغرافیایی ایجاد کرده است. شورش گرسنگان خشمِ سرکوب شدهای ست که دیگر نه ترسی از آینده دارد و نه احترامی برای وضع موجود. زیرا آینده ی بدون نان هیچ ارزشی ندارد.
این طغیان زبان مشترک کسانی ست که هر روز سهم خود را از منابع کشور کمتر میبینند. اعتراضات خیابانی ایران صرف نظر از نتایج کوتاه مدت آن یک حقیقت غیر قابل انکار را به جهان نشان داد. وقتی شکمها فریاد میزنند هیچ دیواری نمیتواند صدای آن را مسدود کند. این شورش گرسنگان نه یک اپیزود گذرا بلکه یک فصل جدید در تاریخ مطالبه گری این سرزمین است. این آغاز راهی ست که در آن حق زندگی شرافتمندانه مقدم بر همه ملاحظات دیگر قرار میگیرد. این طغیان یادآوری میکند که هر حکومتی حتی اگر با شعارهای ایدئولوژیک هم بر سر کار آمده باشد و ادعای علوی بودن داشته باشد در نهایت با محکِ سفره ی مردم سنجیده خواهد شد.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
