مهندس علی انوری معمار شبکه متاص (مرجع تحلیل اقتصاد و صنعت) و عضوشورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان در موردتصمیمساز برای مدیران صنعت نوشت :
این مجموعه در چهار یادداشت نوشته میشود:
۱. مسئله کجاست؟
۲. چرا نسخههای قدیمی دیگر جواب نمیدهد؟
۳. مدیر صنعتی در عصر بیثباتی چه کسی است؟
۴. چه تصمیمهایی را باید متوقف کرد؟
۴. چه تصمیمهایی را باید متوقف کرد؟
فهرست تصمیمهای پرهزینهای که امروز دیگر «تصمیم» نیستند
بخش مهمی از آسیب صنعت ایران نه از «تصمیمهای اشتباه»،
بلکه از تصمیمهایی میآید که باید متوقف میشدند اما ادامه پیدا کردند.
تصمیمهایی که زمانی عقلانی بودند،
اما امروز بهدلیل تغییر محیط، به ریسک پنهان تبدیل شدهاند.
خطای اول: توقفناپذیری پروژههای زیانده ✔️
در نسخه قدیمی مدیریت،
شروع پروژه بهمعنای الزام به ادامه آن بود.
«هزینه کردیم، پس باید تمامش کنیم.»
اما امروز:
✔️ شرایط بازار تغییر میکند
✔️ نرخ ارز ساختار هزینه را میشکند
✔️ سیاست، قواعد بازی را عوض میکند
📉 تفسیر صنعتی:
ادامه پروژه زیانده بهنام «حفظ اعتبار»،
منابع بنگاه را میسوزاند و فرصتهای بعدی را از بین میبرد.
امروز توقف بهموقع یک تصمیم مدیریتی است، نه شکست.
خطای دوم: تعهد بلندمدت در محیط بیتعهد ✔️
بسیاری از بنگاهها هنوز با منطق قدیمی کار میکنند:
قراردادهای بلندمدت،
تعهدات سخت،
و وابستگی به یک مسیر ثابت.
اما واقعیت امروز این است:
✔️ سیاست پایدار نیست
✔️ مقررات بازگشتپذیرند
✔️ شوکها قابل پیشبینی نیستند
🏭 پیام صنعتی:
تعهد بلندمدت در محیط بیثبات،
ریسک را منتقل نمیکند؛
ریسک را قفل میکند.
خطای سوم: تصمیمگیری بر اساس «امید به اصلاح» ✔️
نسخه قدیمی میگفت:
«این سیاست اصلاح میشود، صبر کن.»
اما تجربه عملی نشان داده:
✔️ اصلاحها مقطعیاند
✔️ بازگشت سیاست محتمل است
✔️ هزینه انتظار، واقعی و فوری است
⚠️ تفسیر مدیریتی:
امید، جایگزین تصمیم نیست.
مدیری که تصمیم خود را بر «شاید اصلاح شود» بنا میکند،
در واقع ریسک را به آیندهای نامعلوم هل میدهد.
خطای چهارم: نگهداشتن ساختارهایی که کار نمیکنند ✔️
بسیاری از بنگاهها میدانند:
✔️ ساختار هزینه ناکارآمد است
✔️ مدل فروش فرسوده شده
✔️ زنجیره تأمین دیگر جواب نمیدهد
اما تصمیم نمیگیرند، چون:
«همیشه همینطور بوده.»
📌 واقعیت صنعتی:
ساختاری که در محیط جدید کار نمیکند،
با دوام آوردن اصلاح نمیشود؛
با تصمیم شجاعانه اصلاح میشود.
جمعبندی تصمیمساز
امروز، هنر مدیریت صنعتی فقط «تصمیم گرفتن» نیست؛
هنر اصلی، تشخیص تصمیمهایی است که باید متوقف شوند.
✔️ توقف پروژه زیانده
✔️ توقف تعهد پرریسک
✔️ توقف انتظار برای اصلاح سیاست
✔️ توقف اداره روزمره بهجای مدیریت
🎯 صنعت ایران بیش از «تصمیم جدید»،
به توقف تصمیمهای غلطِ ادامهدار نیاز دارد.
📍 پایان این مسیر چهارگانه
این چهار یادداشت یک پیام مشترک داشتند:
مسئله صنعت، کمبود تلاش یا تجربه نیست؛
مسئله، ابزار تصمیمسازی و استمرار الگوهای منقضیشده است.
🎯 مخاطب: مدیران صنعتی، اعضای هیأتمدیره، تصمیمگیران بنگاهها
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
